Құралай

Құлап келе жатқанда құба белден,
Құралайды көздеді құла мерген.
Құла мерген құлатса құралайды,
Айтшы, досым сен соны күнә дер ме ең?

Түсініксіз болды өзі бұл кісіге,
Қайта-қайта жалтақтап түр-түсіне.
Құла мерген атпап ед құралайды,
Ілінсе де мылтықтың дүрбісіне.

Құралай-қыз кездесті құба белден,
Мен едім ғой атпаған құла мерген.
Құла мерген қимаған сол құралай,
Құба белден бәрібір құлап өлген.
Бармақ тістеп сонда бір жылап ем мен.