Шоманай

Сағынғанда ұзақтан,
Жеткермейді жол оңай.
Оттай ыстық құшақтан,
Аумайсың-ау, Шоманай!

Кіндігімнің кезінде,
Қаны тамған әз өлке.
Жастық шақтың өзіңде,
Табы қалған наз ерке.

Ақ мақталы алқаптан,
Ән тарайды өңірге.
Достар жазған әр хаттан,
Нәр құйылар көңілге.

Іздеп келсек ауыл боп,
Алдымыздан шығасың.
Ағайын, дос, бауыр, боп,
Айтпай танып тұрасың.

Бөлейсің сен сыйға анық,
Бабымды да табасың,
Қоштасарда қиналып,
Шығарып сап қаласың.

Тербейсің сен сезімді,
Білмеймін бұл неге олай?
Алыс жүріп өзіңді,
Аңсай берем, Шоманай!